Da się tak ustawić kadr w Seestarze S30 Pro, aby objąć te dwie mgławice.
232x30 sekund = 1h56m Stackowane skryptem Naztronomy w Sirilu
232x30 sekund = 1h56m Stackowane skryptem Naztronomy w Sirilu. Tutaj mała uwaga. Miałem dwie sesje — jedna bez Pelikana, druga z Pelikanem. Połączyłem je a w Lightroomie wyciągnąłem z niego trochę więcej
Trzecia noc[^1] z Pelikanem. Wczoraj zacząłem wcześniej, bo przed 23:00, i skończyłem ok. 4:40.
Łącznie zebrałem 11h11 minut materiału (1342x30 sekund) z czego do stackowania wybranych zostało 1161 najlepszych.
Poniższy obraz to wynik złożenia 901 klatek (część została odrzucona).
Tym razem odpuściłem sobie jedną czynność (SPCC — Spectrophotometric Color Calibration) i wydaje mi się, że wygląda to atrakcyjniej.
Od dziś, przez kilka następnych dni, będę prezentować, jak będzie się zmieniać obraz Mgławicy Pelikan w zależności od zebranego materiału.
Od czegoś trzeba zacząć
Obudziłem się w nocy około godziny 03:00 i zauważyłem, że niebo jest czyste. No to biorę się za Pelikana.
Mgławica ta jest dla mnie dostępna od około północy (w sensie godziny) — wcześniej przeszkadza siatka dla kotów. ;–)
Teraz, mniej więcej do około 04:30 mogę coś tam zbierać.
Ustawiłem teleskop i… niech się dzieje magia.
Noc pierwsza
Zebrałem 171 klatek po 30 sekund każda, z których wybrałem 122 najlepsze.
Stackowanie
Zdjęcia składałem (ta, ja) za pomocą programu Siril
Po złożeniu obraz jest ciemny a po włączeniu opcji AutoStretch wyglądał on tak:
GraXpert
Trochę wyciągania tła, dekonwolucja, odszumianie i obraz wygląda tak
Siril – stretching, Lightroom – kosmetyka
Pracuję osobno na wersji bez gwiazd…
...i z samymi gwiazdami
Finalnie, po pierwszej nocy obraz wygląda tak:
122 klatki po 30 sekund, czyli razem 61 minut.